Belki de sandığımız kadar uzun bir yol değildir hayat. Bir yerden bir yere varmaktan ziyade geçtiğimiz yerlerin farkına varmak içindir belki. İnsan, zamanla sahip olduklarından çok vazgeçtikleriyle tanışır, yüzleşir.

Yalnızca günün bitişini değil, insanın içindeki telaşın da sona erişini anlatır bazı akşamlar. Güneş usulca inerken denize, gökyüzü bütün renklerini bırakır suya. Teknelerin sessizce beklediği kıyıda eski hikâyeler anlatır dalgalar.

Sene 1999. Aradan geçen yirmi yedi yılın ardından dönüp baktığımda, hafızamın tozlu raflarından usulca aralanan bir emek ve inanç hikâyesi anlatıyor bu fotoğraflar.

Hiçbir sabah benzemez diğerine. Bazı sabahlar daha soğuk, daha renksiz ve daha sessizdir. Günün çoktan doğduğunu, güneşin oralarda bir yerlerde olduğunu bilir ama göremez, hissedemezsiniz. Ufukları aydınlatan ışık hala silememiştir gecenin o grimsi, o külümsü, o kekremsi gölgelerini.

Bugün, hayat yolculuğumun 48. durağındayım. Görece uzun diyebileceğim bu yolculuk boyunca geride bıraktıklarım, öğrendiklerim ve hâlâ aradıklarımın hepsi için her şeyin sahibine sonsuz şükrediyorum.